Love for now

As humans, we have a secret need of emotional security; an abstract feeling of belongingness which seeks to be satisfied within the limited or unlimited borders of our social interactions.


This is sometimes suppressed or avoided, but in other cases it takes over. It dominates the behaviour to an extend where one becomes so dependant to another that he forgets the reasons he initially liked the person. This domination binds the logic eye and the communicational and behavioural faults are buried or eliminated for the sake of emotional security.


Sometimes it is love.
And that is why they say love is blind. But if it is blind then how can it see one's faults and accept him for them?

Some other times though, it is not love. It is lunch. Lunch for the ego which needs feeding from external sources and finds a full course meal in the face of anyone who is willing to provide security and stability. Undoubtedly, these two factors are important in friendships, relationships and other interactions but they should not become the aim.


If one needs security, he should first find it within and thereafter look for it without. In fact, this reminds me of Cavafy's poem 'The Polis' which explains that a new place will not provide a new beginning if one carries ruins within him. Similarly, a new person will not provide emotional security if one carries emptiness within him.

So if love be, make sure you love and are loved for who you are and for who the other is. Make sure you love for now, constantly, for ever and not for the security forever provides now.

When it doesn't Match.

Try a little harder, try a little better, try a little faster, try a little slower.

It shouldn't be about trying a little something more; it should be about trying a little.

The attempt is worth the experience but the retardness appears when all the signs say 'NO, IT DOESN'T FIT' but you keep trying harder; better; faster; slower; to make it work. Well, I'll tell you this, and I'll say it once. It doesn't match! It doesn't match. Stop trying; it never will!

When two or more things do not match, there is a possibility that they have never matched before and a certainty that they never will. So what is the bizare earge that makes people keep trying for a case that is already lost? What is that which keeps them focused on a task that is unworthy and unworkable?

It could be their ambition to achieve in the relation as a whole, it could be their deeper hope of mutual feelings from the other side, it could be their perception of tolerance and it could be their ego's lunch. But seriously, it's like trying to solve a rubix cube when each colour only appears on one single side of one single brick of the cube. Unworthy. Unworkable.

Let's force this elephant to my lungs through my nostrils! Come on! Let's do this! Let's try a little harder, try a little better, try a little faster; a little slower; whatever works! NOW STOP! It won't go through babe. I'm sorry but it won't, ok? I want you to know that I tried but I can't be lying to myself no more. It will not go through and I will now even stop trying because I have lost any motivation to do so. We thought it would have worked, we tried it out, inside - out, up and left; but it did not work. And if you think it did, well you have been lying to yourself. And if you haven't been lying to yourself, well I've been a good actor. And if I haven't been a good actor, well you are naive and that's why we won't be together any more!

So please tell the elephant to reverse from my nostrils because I'll go for 'trying a little' as from now. I'll go for things that match; even when it gets harder, better, faster, slower.

Diary Entry,

Please wait for me, don't go

How does it hurt? I want to know.

I heard you're fine but losing weight,

I hope it's not to hard to wait.

I miss the stories you would tell

So please don't go, I'm gonna yell.

I'm gonna yell and cry and mourn

Because inside me, I'll be torn.

To your illness I'll be blind

You're always precious in my mind.

So please wait for me, don't go,

I'm proud of you- and you should know.

...Death is inevitable, but its appearance is always a surprise! Mostly because it only visits once and takes it all; The habits, the certainty, and the tangible reality become inexistent. The pain and grief increase as the memories flash before your eyes and the absence becomes unacceptable and unreal. The denial of the present places you in the past; and your mind tangles between the reality of the memory and the reality of life respectively in your attempt to believe it.

I hate her.

I’ve come to say I hate her;

The one who gave birth to me.

I’ve come now to despise her;

The one who claims to love me.

You’d think I’d have no reason;

But I’ve got one too many.

The enormity of treason

Is just as bad as any.

I thought I’d never hate;

And it hurts me to feel so.

But I guess that’s part of fate;

And it’s time for me to go.

The past is always with me;

And so is my brain.

But if I let it haunt me;

I will remain in pain.

The tissues have run out;

And so must the tears.

One thing I’d like to shout;

THANKS FOR STOPPING ALL MY GEARS.

Alone and Lonely.

Is anyone ever not alone? Is somebody always lonely? The answer is a varied objective. Sometimes I'm alone, sometimes I'm lonely. Tonight, I'm both.
It's a weird feeling reminding you you've met before but you chose not to remember, as if you were not conscious enough at the time. And you know you've seen the face of nobody before but you can't really recall the identity, or rather the unidentified.
And it strikes you when you've realized nobody has been waiting for you, anywhere, ever? Nobody has been waiting for you to clean so you can cook. Nobody has been waiting for you to cook so you can eat. Nobody has been waiting for you to eat so you can go for a walk. Nobody has been waiting for you to come home. Nobody has been waiting for you to take a bath. Nobody has been waiting for you in bed. But somebody has been waiting. Yourself.

Η γιαγιά μου η ανήλικη.

Σήμερα θα έπαιρνα τον παππού μου στο νοσοκομείο για να πιάσει τα χάπια του έτσι έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς για να πάμε πριν ππέσει πολυκοσμία. Αλλά εγώ, επειδή άργησα να πάω σπίτι την προηγουμένη νύχτα αποφάσισα να μην κοιμηθώ καθόλου τζαί επήα πίντα που λαλούμε. Την ώρα που μπήκα στο αυτοκίνητο ένιωσα πολύ ωραία επειδή έλουζε με η φρεσκάδα του δροσερού πρωινού αέρα τζαί ο ήλιος εκάρφωνε με στα μάτια επειδή ανατέλλετουν και όχι επειδή έδυε. Είχα καιρό να βρεθώ έτσι ώρα ξύπνια… απόλαυσα το. Εν τζίνη η φάση που εν πάει καθόλου να είσαι σε αυτοκίνητο ή εγκλωβισμένος σε οποιουδήποτε άλλου είδους όρια. Εν τζίνη η φάση που πάει πολλά να είσαι ξυπόλητος τζαί να ξαπλώνεις μέσα στον κήπο σου, μεθυσμένος που το πολύ οξυγόνο. Στην άφιξη μου η γιαγιά εκάθετουν πάνω στον καναπέ και ο παππούς όρθιος, πανέτοιμος να φύγουμε. Σηκώνεται η γιαγιά τζαί φωνάζει ‘Ε ΓΙΑΝΝΗ! ΕΝ ΝΑ ΦΥΟΥΜΕΝ ΕΜΕΙΣ’ βλέποντας προς το σαλόνι με απροσδιόριστο βλέμμα. Ο παππούς, ο Γιαννής, ο άνδρας της, στον οποίο απευθύνετουν, εστέκετουν δίπλα της τζαί τζίνη εφώναζεν που την άλλη! Ωραία λαλώ, εξεκινήσαμε… επροβλέπετουν δήσκολη μέρα, όπως και ήταν. Λοιπών στο αυτοκίνητο, την μιαν ερωτούσε με ποιος εν ο γέρος που εν δίπλα μου τζαί την άλλη ερωτούσεν τον τζίνο ποια είμαι εγώ! Σε άλλες φάσεις εγύριζε τζαί ελαλούσε μου ότι εν πολλά ωραία τα μαλλούθκια μου, τζαί σε άλλες έπιανε τα τακκούνια μου που το πίσω κάθισμα για να με ρωτήσει τι είναι. Την μιάν ελαλούσε μου ότι έσιε πέντε γιούες τζαί την άλλη ότι εν έσιει με παιθκιά με αγγόνια. (Hello? εγώ τι είμαι?). Τέλος πάντων, με αρκετή υπομονή επήαμε στο νοσοκομείο, επιάσαμε τζαί τα χάπια, επισκευτήκαμε τζαί τον παπά μου στη δουλειά τζαί ήρταμε πίσω σπίτι να φάμε, όπου είχε κιόλας μεσημεριάσει. Καθόλη τη διάρκεια της ημέρας όμως η γιαγιά ήταν ακάθεκτη στον κόσμο της. Είχε αποκαλέσει τον παππού θείο της, παπά της, Παμπήν, Τάκη και Κωστάκη. Εγώ δεν ήξερα αν ήθελα να γελάσω ή να κλάψω και επειδή δεν είχα κοιμηθεί ήμουν πτώμα τζαί τα μάθκια μου εκλείαν τζαί που τη νύστα. Λαλώ που μέσα μου, να φάω γλήγορα τζαί να πάω να ππέσω. Αλλά που να ξέρω η καημένη ότι η γιαγιά έσιει την ενέργεια του δίχρονου? Καταρχάς μόλις έβαλα το φαί μέσα στα πιάτα ενθουσιάστηκε τόσο πολλά που είπε του παππού ότι θέλει να με κάμει κόρη της επειδή είμαι προκομμένη! ‘Μα χόρε χόρε τούντο κορρούιν! Ήντα καλλόν! Γιαννή εν να την κάμω δική μου! Εν να την βάλω να σαρίσει…’ τζαί ο παππούς να γελά τζαί να λαλεί ‘ου κκιάολε’ με ένα ύφος χαριτωμένο. Καθόμαστε λοιπών να φάμε τζαί πιάνει το ποτήρι η γιαγιά τζαί λαλεί μου ‘εις υγεία’ τζαί απαντώ της ‘cheers!’ τζαί απαντά μου ‘CHEEROP’!! Ε τζιαμέ εν το άντεξα! Εφίρτηκα που το γέλιο! Ήταν αστείο έως και κωμικοτραγικό! Τζαί ξέρεις μετά που τζίνο επήρα φόρα τζαί άρχισα τα αστεία τύπου ‘Cheerop mate’ όπου ο μόνος παραλήπτης ήμουν εγώ! Στη συνέχεια ερώτησε με πόσων χρονών είμαι τζαί απάντησεν που μόνη της ότι είμαι δώδεκα… ασχέτως ότι επήρα την στο νοσοκομείο με το αυτοκίνητο και όχι μα τον γάρο. Τζαί όταν την ερώτησα για την δική της ηλικία είπε μου ότι εν έντεκα. Δηλαδή ένα χρόνο νεότερη από εμένα, την εγγονή της! Σε τζίνη τη φάση παίρνεις μιαν ανάσα και ψευτοχαμογελάς αντιλαμβανόμενη ότι η γιαγιά σου πάει… τον έχασε! Όι πως εν το ξέρεις αλλά ήλπιζες ότι θα αναγνώριζε ηλικίες αν όχι τα πρόσωπα. Είναι όντως λυπηρό και συναισθηματικά επώδυνο να βλέπεις την εγκεφαλική κατάντια του ανθρώπου. Ασπούμε σκέφτεσαι, πώς γίνεται? Αφού στέκουμε μπροστά της τζαί θωρεί με! Γιατί εν βλέπει ότι είμαι εγώ? Γιατί εν με αναγνωρίζει? ΑΑΑΑΓΙΑ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ!!!! Αφού μια φορά που ήμασταν μόνες μας είπα της εμπιστεύτηκα ‘Αγια παρέτα να μας περιπαίζεις. Επαρατράβησε το αστείο του ποιος είσαι εσύ τζαί ποιος είναι τούτος! Σοβαρεύτου επιτέλους!’ τζαί το μόνο που είχε να πεί η καημένη ήταν ‘Εντάξει μάνα μου…’

Στεριά. Πιάσαμε στεριά.

Σήμερα στη θάλασσα με γυαλιά ηλίου που ανήκαν σε άλλον, ψιλοαντιμετώπισα τον εκνευριστικό μου εαυτό. Αυτόν δηλαδή που σπάει τα νεύρα σε όλους όσους νιώθει οικεία μαζί τους. Αυτόν τον νταή ο οποίος χτυπάει ανελέητα την ευγένεια αγνοώντας το γεγονός ότι η βία διώκεται ποινικώς. Έχω παρατηρήσει ότι τον τελευταίο καιρό είμαι επιθετική έως και προσβλητική με τα άτομα του πιο στενού μου περιβάλλοντος. Τα ίδια άτομα τα οποία μου λείπουν αφάνταστα όταν είμαι στο εξωτερικό. Εκατάντησε η κατάσταση να είναι μακριά και αγαπημένοι, κοντά και τσακωμένοι.

Σήμερα στη θάλασσα με βουρκωμένα μάτια, κατάλαβα ότι εν εγώ που δημιουργώ τούτη την ένταση τζαί ότι εν εγώ που πειράζουμαι με μικροπράγματα που στο παρελθόν θα προσπερνούσα… Κάποτε δικαιολογώ τον εαυτό μου λέγοντας ότι πειράζουν με τωρά τούτα τα πράγματα επειδή επήραν μεγαλύτερες διαστάσεις τζαί σε τζίνη την φάση αντιλαμβάνομαι ότι ακούουμε σαν μιαν Κυπραία που εν αντέχει τις ιδιοτροπίες του άνδρα της μετά από τόσα χρόνια γάμου, σαμπώς τζαί έννεν που την μέρα που παντρευτήκαν που καθαρίζει το αυτί του με το νύσιν του!

Σήμερα στη θάλασσα με αρκετή άμμο στο πουκατινό κομμάτι του μαγιού μου, εξομολογήθηκα ότι η ανεξήγητη συμπεριφορά μου και τα πολλά νεύρα πηγάζουν από τον φόβο μου για αγάπη. Ακούστηκε μου πολλά παράξενο και εξακολουθώ να νομίζω ότι είναι παράξενο επειδή ήμουν πάντα άτομο φιλικό και αγαπησιάρικο (αλλά και αγαπητό μην σου πω) προς τους άλλους αλλά προφανώς κάτι επήγε στραβά στην πορεία. Δεν εξηγείται αλλιώς τούτη η στάση (γαμημένη να μείνει για στάση) που κρατώ απέναντι σους άλλους. Αφού έντζαι εκάμαν μου τίποτε οι καημένοι.

Σήμερα στη θάλασσα με το βλέμμα στον ορίζοντα, ελυπήθηκα που το εκατάλαβα τούτο το πράμα επειδή εν εγώ που λαλώ πάντα καλύτερα να ‘παίξεις τζαί να χάσεις, παρά να μεν παίξεις καθόλου’ και αυτό βεβαίως συνεπάγεται στο να πληγωθείς, το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα αλλά τελικά εν είμαι τόσο τσιάκκος όσο φαίνουμε αλόπως! Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτησες εκαταντήσα(με).

Σήμερα στη θάλασσα με τον ήλιο στα μαλλιά, έβγαλα το συμπέρασμα ότι παρόλο που θέλω να αγαπώ και να αγαπιέμαι, και παρόλο που αγαπώ και αγαπιέμαι, όταν καταλάβω ότι (χ)όντος με αγαπά κάποιος πραγματικά και ανεπιφύλακτα δημιουργώ μια απόσταση σαν να είμαι σε μια φούσκα τζαί αν μου κοντέψει κανένας παραπάνω που το κανονικό εν να μου σπάσει την φούσκα τζαί μετά εν να τον σπάσω εγώ που το ξύλο… (πολλής καυκάς έππεσε δαμέ)! Τελικά είναι ο δικός μου τρόπος να γίνομαι απωθητική για να δείχνω στον άλλο ότι δεν αξίζω τόση αγάπη και να σταματήσει να νομίζει ότι είμαι τέλεια επειδή δεν είμαι. Ενεργοποιώ ένα μηχανισμό άμυνας (defense mechanism) για να δείξω ότι έχω και ένα κακό εαυτό.

Σήμερα στη θάλασσα με το αλατισμένο νερό στο στόμα, εκατέληξα ότι χρειάζομαι μιαν μόνιμη αγκαλιά.

08/08